Tussen 1898 en 1905 werd de Maashaven aangelegd om de snel groeiende overslag van stukgoed en bulk, zoals graan en kolen, aan te kunnen. Er ontstond een nieuw havengebied en de omgeving bestond vooral uit kades, loodsen, fabrieken en arbeiderswijken. In 1906 werd aan de Rotterdamse Graansilo Maatschappij de bouwvergunning verleend om een Graansilo te bouwen. Ontworpen door architect J.P. Stok Wzn. Met een twintig meter hoge onderkelderde silo met een capaciteit van 20.000 ton behoorde de Graansilo tot de grootste van Europa.
In 1919 fuseerde de Rotterdamse Graansilo Maatschappij met de Internationale Controle Maatschappij en Graan Elevator Maatschappij. Door de groeiende vraag naar opslagruimte besloot het bestuur de capaciteit van de silo te vergroten. In 1951 werd de laatste uitbreiding gerealiseerd en werd het bijna 40 meter hoog en had het uiteindelijk een capaciteit van 90.000 ton. Aan de Brielselaan bevindt zich een decoratief betonraster dat het complex een transparante uitstraling geeft.
Na de Tweede Wereldoorlog en vooral vanaf de jaren 60 verschoof de havenactiviteit steeds meer richting Europoort en de Maasvlakte. Oude stadshavens zoals de Maashaven verloren hun functie maar de Graansilo bleef tot juli 2003 in gebruik als opslag. Slopen was geen optie en vanwege de strategische ligging tussen de Kop van Zuid en Zuidplein werd de Graansilo opnieuw ontwikkeld. Het kreeg een nieuwe naam, Maassilo en een bestemming als danceclub. Met behoud van de industriële uitstraling kwam er een nieuwe indeling voor zalen, entrée, garderobe en toiletten en er werd een nieuwe betonnen vloer over de gehele begane grond gestort.
“Veel mensen moeten bij Maassilo nog steeds denken aan hossende jeugd en plakkende vloeren, maar zo is het al lang niet meer”, vertelt Richard van Beusekom. In de jaren 2004 tot 2007 maakte de Maassilo naam als de legendarische club Now&Wow, opgericht door Ted Langenbach en Pietra Ligura en stond de club bekend om zijn creatieve mix van kunst, design en housemuziek. Heel jong Nederland wist de danceclub in die tijd te vinden, ze stonden in de rij om binnen te komen.
In 2007 vond er echter een revolutie plaats: discotheken waren ineens niet meer hip. Ook Now&Wow zag de bezoekers wegblijven. Richard was al betrokken bij de club en bouwde de locatie opnieuw op voor de zakelijke markt. Hij begon met Factory 010 op de tiende verdieping en kon later ook de zalen op de begane grond en in de kelder overnemen.
Het grootste deel van het gebouw bestaat uit de silo’s. Dat zijn betonnen kokers van vijftig meter hoog, vier bij vier groot, bijna driehonderd in totaal. Om een beeld te geven van hoe hij hier ooit begon, loopt Richard voor naar de zolders van de Maassilo. Hoog bovenin het enorme pand doet hij een deur open naar de zoldering, waar vroeger het graan binnen kwam. Dit is het laatste gedeelte van het gebouw dat nog intact is gelaten. Het is er stoffig, muf en industrieel. Op de vloer liggen tientallen zware betonnen deksels. Richard wijst: “Door grote buizen kwam het graan naar boven, en dan ging het in een bak met rubberen banden naar een van die buizen, om onder een van die deksels in een silo te worden gestort.” Alles lag onder een dikke laag stof, het dak was hartstikke lek, dus het was nat, het stonk en er liepen honderdduizend ratten. Boven waren het zwarte ratten en beneden waterratten, zonder staart.
Ze gingen aan de slag en tegelijkertijd met de wijk Charlois waarin Maassilo ligt, begon de locatie op te bloeien. “In de beginjaren dat we hier zaten, durfde je hier in het donker niet over straat te lopen. Het was een getto vol junkies en drie keer per maand werd er iemand neergeschoten”. De gemeente zet inmiddels in op het aantrekkelijker maken van Rotterdam-Zuid, waardoor de buurt rond de Maashaven langzaam verandert in een levendige stadswijk, zonder dat het industriële karakter helemaal verdwijnt. De Maassilo past zich aan, aan de behoefte van de tijd.
